Gazze Şeridi’nin orta kesimindeki Bureyc Mülteci Kampı’nda yaşayan 14 yaşındaki İsmail Halil Muhammed el-Avavde, sokakta arkadaşlarıyla oynadığı sırada patlama sonrası vücuduna isabet eden şarapnel nedeniyle sağ gözünü kaybetti. Tedavi sürecini sürdüren çocuk, protez göz desteğiyle yeniden günlük yaşamına dönebilmeyi umut ediyor.
İsmail’in yaşadığı olay, Gazze’de çocukların savaş ortamında maruz kaldığı fiziksel ve psikolojik yıkımı bir kez daha görünür hale getirdi. Deyr el-Belah çevresindeki sağlık ve yaşam koşullarının ağır baskı altında olduğu bu dönemde, yaralanan çocukların tedaviye erişimi kadar sosyal hayata yeniden katılımı da ayrı bir sorun alanı olarak öne çıkıyor. Haberin merkezinde ise yalnızca bir yaralanma değil, çocuk yaşta değişen bir hayatın yeniden kurulma çabası yer alıyor.
Olay anında arkadaşlarıyla sokakta bulunan İsmail, patlamanın ardından ne olduğunu ilk anda anlayamadığını, gözünü hastanede açtığında bir gözünü kaybettiğini öğrendiğini anlattı. Küçük yaşına rağmen yaşadığı travmayı dile getiren çocuk, en büyük isteğinin protez göz ya da benzeri bir destekle eski düzenine yaklaşabilmek olduğunu söylüyor.
Ailenin aktardığı bilgilere göre saldırıda yalnızca gözü değil, karın bölgesi de zarar gördü. Bu durum, yaralanmanın tek bir uzuvla sınırlı kalmadığını, çocuğun hem fiziksel iyileşme hem de uzun süreli takip gerektiren daha geniş bir tedavi sürecine ihtiyaç duyduğunu ortaya koyuyor. Gazze’de sağlık altyapısının kırılgan yapısı düşünüldüğünde, bu tür vakalarda protez ve rehabilitasyon desteği kritik önem taşıyor.
İsmail’in annesi Sena el-Avavde, oğlunun olay sonrası psikolojik olarak da derinden etkilendiğini belirtiyor. Özellikle bazı çocukların onunla alay etmesi nedeniyle okula gitmek istememesi, savaşın çocuklar üzerindeki sosyal etkisini de gözler önüne seriyor. Yaralanmanın ardından yaşanan dışlanma duygusu, tedaviyi yalnızca tıbbi değil aynı zamanda toplumsal bir mesele haline getiriyor.
Ailenin ekonomik şartları da süreci daha ağır hale getiriyor. Dokuz kişilik hanenin geçimini annenin tek başına üstlendiği, babanın ise engelli olduğu için çalışamadığı belirtiliyor. Bu tablo, protez göz gibi özel destek gerektiren tıbbi ihtiyaçların aile imkanlarıyla karşılanmasını son derece güçleştiriyor.
Gelinen noktada İsmail’in en temel beklentisi, protez göz desteği alarak yeniden okula dönebilmek ve günlük yaşamını daha özgüvenli biçimde sürdürebilmek. Ailesi de çocuğun hayatına devam edebilmesi için uluslararası insani destek mekanizmalarının devreye girmesini istiyor. Mevcut tablo, bireysel bir yaralanmanın ötesinde, savaşın sıradan bir çocuğun hayatında açtığı kalıcı izleri ortaya koyuyor.
Bu olay, çatışma bölgelerinde çocukların yalnızca can güvenliği değil, tedavi sonrası yaşam kalitesi açısından da ciddi risk altında olduğunu gösteriyor. Protez, rehabilitasyon ve psikososyal destek gibi alanlar, acil sağlık müdahalesi kadar belirleyici hale geliyor. Gazze’de benzer vakaların artması, insani yardımın yalnızca hayatta kalmayı değil, yaşamın yeniden kurulmasını da kapsaması gerektiğini ortaya koyuyor.
Yorum Paylaş